بعد از آن در سر موسی حق نهفت


رازهایی گفت کان ناید به گفت

بر دل موسی سخنها ریختند


دیدن و گفتن بهم آمیختند

چند بی خود گشت و چند آمد بخود


چند پرید از ازل سوی ابد

بعد ازین گر شرح گویم ابلهیست


زانک شرح این ورای آگهیست

ور بگویم عقلها را بر کند


ور نویسم بس قلمها بشکند

چونک موسی این عتاب از حق شنید


در بیابان در پی چوپان دوید

بر نشان پای آن سرگشته راند


گرد از پرهٔ بیابان بر فشاند

گام پای مردم شوریده خود


هم ز گام دیگران پیدا بود

یک قدم چون رخ ز بالا تا نشیب


یک قدم چون پیل رفته بر وریب

گاه چون موجی بر افرازان علم


گاه چون ماهی روانه بر شکم

گاه بر خاکی نبشته حال خود


همچو رمالی که رملی بر زند

عاقبت دریافت او را و بدید


گفت مژده ده که دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو


هرچه می خواهد دل تنگت بگو

کفر تو دینست و دینت نور جان


آمنی وز تو جهانی در امان

ای معاف یفعل الله ما یشا


بی محابا رو زبان را بر گشا

گفت ای موسی از آن بگذشته ام


من کنون در خون دل آغشته ام

من ز سدرهٔ منتهی بگذشته ام


صد هزاران ساله زان سو رفته ام

تازیانه بر زدی اسپم بگشت


گنبدی کرد و ز گردون بر گذشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد


آفرین بر دست و بر بازوت باد

حال من اکنون برون از گفتنست


اینچ می گویم نه احوال منست

نقش می بینی که در آیینه ایست


نقش تست آن نقش آن آیینه نیست

دم که مرد نایی اندر نای کرد


درخور نایست نه درخورد مرد

هان و هان گر حمد گویی گر سپاس


همچو نافرجام آن چوپان شناس

حمد تو نسبت بدان گر بهترست


لیک آن نسبت بحق هم ابترست

چند گویی چون غطا برداشتند


کین نبودست آنک می پنداشتند

این قبول ذکر تو از رحمتست


چون نماز مستحاضه رخصتست

با نماز او بیالودست خون


ذکر تو آلودهٔ تشبیه و چون

خون پلیدست و به آبی می رود


لیک باطن را نجاستها بود

کان بغیر آب لطف کردگار


کم نگردد از درون مرد کار

در سجودت کاش رو گردانیی


معنی سبحان ربی دانیی

کای سجودم چون وجودم ناسزا


مر بدی را تو نکویی ده جزا

این زمین از حلم حق دارد اثر


تا نجاست برد و گلها داد بر

تا بپوشد او پلیدیهای ما


در عوض بر روید از وی غنچه ها

پس چو کافر دید کو در داد و جود


کمتر و بی مایه تر از خاک بود

از وجود او گل و میوه نرست


جز فساد جمله پاکیها نجست

گفت واپس رفته ام من در ذهاب


حسر تا یا لیتنی کنت تراب

کاش از خاکی سفر نگزیدمی


همچو خاکی دانه ای می چیدمی

چون سفر کردم مرا راه آزمود


زین سفر کردن ره آوردم چه بود

زان همه میلش سوی خاکست کو


در سفر سودی نبیند پیش رو

روی واپس کردنش آن حرص و آز


روی در ره کردنش صدق و نیاز

هر گیا را کش بود میل علا


در مزیدست و حیات و در نما

چونک گردانید سر سوی زمین


در کمی و خشکی و نقص و غبین

میل روحت چون سوی بالا بود


در تزاید مرجعت آنجا بود

ور نگوساری سرت سوی زمین


آفلی حق لا یحب الافلین